Poradniki · 02 / 15

MCP po polsku

Jeden protokół, przez który AI sięga do plików, baz, repozytoriów i API.

Stan na: 7.11.2026

Czym jest MCP

Model Context Protocol (MCP) to otwarty protokół, przez który aplikacje z AI łączą się z narzędziami i danymi. Porównanie z USB-C dobrze oddaje sens: jedno złącze, dowolne urządzenie.

MCP stworzył Anthropic w listopadzie 2024 roku. W grudniu 2025 roku Linux Foundation założyła Agentic AI Foundation (AAIF) i MCP stał się jednym z trzech projektów założycielskich, obok AGENTS.md od OpenAI i goose od Block. Protokołem opiekuje się więc neutralna fundacja, a nie jedna firma.

Przed MCP każde narzędzie AI miało własny sposób podłączania integracji. Dziś jeden serwer MCP działa z każdym zgodnym klientem: Claude Code, Claude Desktop, Cursor, VS Code, Codex i wieloma innymi.

Po co to vibecoderowi

Bez MCP rozmowa wygląda tak: prosisz o poprawkę, AI prosi o plik, wklejasz, AI prosi o kolejne pliki, wklejasz, dostajesz propozycję i nanosisz ją ręcznie.

Z MCP AI samo czyta pliki, sprawdza schemat bazy, zagląda do historii w Git i nanosi poprawkę. Przestaje być czatem z tekstem na wejściu i wyjściu, a zaczyna działać w Twoim środowisku.

Przykłady poleceń:

„Sprawdź tabelę users i przygotuj migrację z kolumną email_verified”;
„Przejrzyj otwarte zgłoszenia na GitHubie i popraw to o logowaniu”;
„Znajdź w aktualnej dokumentacji, jak Stripe obsługuje webhooki w Next.js, i wdróż to”.

Jak to działa

Specyfikacja z 28 lipca 2026 roku opisuje trzy role:

host: aplikacja z modelem, np. Claude Code albo edytor;
klient: łącznik wewnątrz hosta, jeden na serwer;
serwer: program, który udostępnia możliwości.

Komunikaty mają format JSON-RPC 2.0. Serwer udostępnia trzy rodzaje rzeczy:

Element	Co daje
Narzędzia (tools)	funkcje, które model może wywołać, np. utworzenie zgłoszenia
Zasoby (resources)	dane do odczytu, np. treść pliku albo schemat bazy
Prompty (prompts)	gotowe szablony poleceń i przepływów

Klient może zaoferować serwerowi elicitation, czyli dopytanie użytkownika o brakującą informację. Specyfikacja kładzie nacisk na zgodę: użytkownik musi rozumieć i zatwierdzać dostęp do danych i wywołania narzędzi, a opisy narzędzi z niezaufanego serwera traktuje się jako niezaufane.

Transporty

Specyfikacja definiuje dwa standardowe transporty:

stdio: klient uruchamia serwer jako proces i rozmawia z nim przez standardowe wejście i wyjście; typowe dla narzędzi lokalnych;
Streamable HTTP: każdy komunikat to żądanie POST do jednego adresu, a odpowiedź przychodzi jako JSON albo strumień SSE; typowe dla serwerów zdalnych.

Starszy transport SSE ma w Claude Code status przestarzałego. Gdzie się da, wybieraj HTTP.

W wersji z lipca 2026 roku każde żądanie niesie wersję protokołu i możliwości klienta, więc żądania są samodzielne. Wcześniejsze wersje zaczynały od uścisku dłoni initialize, a specyfikacja opisuje, jak obie wersje się dogadują.

Ty → host (Claude Code) → klient → transport (stdio albo HTTP) → serwer → Twoja baza, pliki, API

Podłączanie serwerów w Claude Code

Serwer zdalny (zalecane):

claude mcp add --transport http notion https://mcp.notion.com/mcp

Serwer lokalny przez stdio. Wszystko po -- trafia do serwera bez zmian:

claude mcp add --transport stdio context7 -- npx -y @upstash/context7-mcp

Zasięg wybierasz flagą --scope:

Zasięg	Gdzie działa	Gdzie zapisany
local (domyślny)	tylko ten projekt, tylko Ty	`~/.claude.json`
project	ten projekt, cały zespół przez Git	`.mcp.json` w katalogu projektu
user	wszystkie Twoje projekty	`~/.claude.json`

Plik .mcp.json wygląda tak:

{
  "mcpServers": {
    "github": {
      "type": "http",
      "url": "https://api.githubcopilot.com/mcp/"
    }
  }
}

Claude Code pyta o zgodę, zanim użyje serwerów z .mcp.json dodanych przez innych. Stan sprawdzisz poleceniem claude mcp list w terminalu albo /mcp w sesji.

Klucze API nie trafiają do repozytorium. Trzymaj je w zmiennych środowiskowych albo w zasięgu local.

Serwery na start

Repozytorium referencyjne modelcontextprotocol/servers utrzymuje dziś siedem serwerów: Everything (testowy), Fetch, Filesystem, Git, Memory, Sequential Thinking i Time. Starsze serwery, m.in. GitHub, PostgreSQL, SQLite, Brave Search, Puppeteer i Slack, trafiły do archiwum. Do GitHuba używaj oficjalnego serwera GitHuba.

Serwer	Do czego	Skąd
GitHub	repozytoria, zgłoszenia, pull requesty, Actions	github/github-mcp-server, zdalnie `https://api.githubcopilot.com/mcp/`
Context7	aktualna dokumentacja bibliotek w wersji, której używasz	upstash/context7, zdalnie `https://mcp.context7.com/mcp`
Filesystem	pliki w wybranym katalogu	modelcontextprotocol/servers
Git	historia i zmiany w repozytorium lokalnym	jak wyżej
Fetch	pobieranie stron i zamiana na tekst	jak wyżej
Memory	trwała pamięć w postaci grafu	jak wyżej

Przed instalacją serwera społeczności przeczytaj jego kod, sprawdź datę ostatnich zmian i zakres uprawnień. Serwer MCP widzi Twoje dane.

Własny serwer

Oficjalne SDK są m.in. dla TypeScriptu i Pythona. Minimalny serwer w Pythonie:

from mcp.server.fastmcp import FastMCP

mcp = FastMCP("moj-serwer")

@mcp.tool()
def powitanie(imie: str) -> str:
    """Wita osobę po imieniu."""
    return f"Cześć, {imie}!"

mcp.run()

Serwer przetestujesz w MCP Inspector:

npx @modelcontextprotocol/inspector

Lista kontrolna:

Wybierz SDK.
Nazwij narzędzia jasno i opisz je jednym zdaniem.
Waliduj dane wejściowe (Zod w TypeScripcie, typy w Pythonie).
Błędy zwracaj jako treść, nie wywracaj procesu.
Przetestuj w Inspectorze.
Opublikuj w oficjalnym rejestrze.

Gdzie szukać serwerów

Oficjalny rejestr MCP: katalog prowadzony przez społeczność MCP;
modelcontextprotocol/servers: serwery referencyjne i odnośnik do rejestru;
Smithery: katalog serwerów, dziś część Arcade;
Composio: gotowe połączenia z ponad 1500 aplikacjami.

Ściąga

Dodaj serwer GitHuba i Context7.
Dodaj serwer swojej bazy, jeśli projekt ją ma.
Wspólne serwery zapisz w .mcp.json (--scope project).
Sprawdź /mcp, czy wszystko jest połączone.
Sekrety trzymaj poza repozytorium.

Specyfikacja: modelcontextprotocol.io. Dokumentacja Claude Code: MCP w Claude Code.